ข้อศอกของคุณไม่ได้ดึงดูดความสนใจ ต่างจากคอและเอวของคุณ พวกมันไม่ร้องเรียกแบบโหด แต่ถ้าคุณใช้เวลาแปดชั่วโมงต่อวันที่โต๊ะทำงาน ข้อศอกของคุณกำลังยอมแพ้ต่อความเครียดที่เบาบางและคืบคลานช้าๆ ที่คนส่วนใหญ่ไม่สังเกตจนกว่าจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองข้ามได้
ปัญหานั้นง่าย: ข้อศอกของคุณถูกออกแบบมาสำหรับการเคลื่อนไหว การยื่น ยก หมุน ขยาย—การกระทำเหล่านี้ช่วยให้ข้อต่อมีสุขภาพดี แต่ที่โต๊ะ ข้อศอกของคุณกลายเป็นจุดยึดแบบคงที่ พวกมันวางอยู่บนแขนเก้าอี้ พวกมันล็อกในตำแหน่งเดียวขณะพิมพ์ และพวกมันดูดซับความเครียดที่ลดลงมาจากไหล่ของคุณและขึ้นมาจากข้อมือ
เมื่อคุณนั่งโดยมีแขนวางบนโต๊ะหรือแขนเก้าอี้เป็นเวลาหลายชั่วโมง ข้อศอกของคุณไม่เคลื่อนไหวผ่านช่วงทั้งหมดของมัน กล้ามเนื้อที่ควบคุมมัน—ไบเซปส์ ไตรเซปส์ และตัวงอปลายแขน—ยังคงอยู่ในการหดตัวบางส่วนที่คงที่ สิ่งนี้สร้างปัญหาที่แปลก: กล้ามเนื้อรอบข้อศอกของคุณตึงขึ้น แต่พวกมันไม่เคยผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ พวกมันถูกล็อกไว้ในการบีบอัดระดับต่ำที่สะสมความเครียดตลอดวัน
เพิ่มเติมคือความกดดันจากแขนเก้าอี้ที่กดลงบนข้อศอกด้านในที่ละเอียดอ่อน และคุณได้สร้างโซนการบีบอัด เส้นประสาทและหลอดเลือดที่วิ่งผ่านพื้นที่นี้ได้รับการบีบ ซึ่งอาจนำไปสู่สัญญาณการฝนปราณที่โดดเด่นในนิ้วก้อยและนิ้วนาง—สัญญาณแรกว่าบางสิ่งผิดปกติ
แต่นี่คือสิ่งที่ทำให้ความเครียดของข้อศอกโดยเฉพาะนี้เป็นอันตรายอย่างชั่ว: มันไม่ได้คงอยู่ในท้องถิ่น ข้อศอกที่ตึงจะจำกัดความคล่องตัวของไหล่ของคุณ ซึ่งยิ่งซับซ้อนความเครียดของร่างกายส่วนบน พวกมันยังจำกัดการเคลื่อนไหวของปลายแขนของคุณ ซึ่งส่งผลต่อแรงจับและเสถียรภาพของข้อมือ ปัญหาหนึ่งกลายเป็นสาม
วิธีแก้ไขไม่ซับซ้อน แต่ต้องมีความสม่ำเสมอ ประการแรก การหยุดเคลื่อนไหวมีความสำคัญ ทุกๆ 45 นาที ลุกขึ้นยืนและปล่อยให้แขนของคุณห้อยลงที่ด้านข้าง หมุนแขนของคุณอย่างช้าๆ ไปข้างหน้าและข้างหลัง สิ่งนี้รีเซ็ตรูปแบบประสาท และเตือนกล้ามเนื้อว่าพวกมันสามารถทำได้มากกว่าการรองรับน้ำหนักของคุณบนโต๊ะ
ประการที่สอง มีจิตสำนึกเกี่ยวกับการใช้แขนเก้าอี้ ถ้าแขนเก้าอี้ของคุณกดลงบนข้อศอกด้านในที่นุ่มนวล ให้ปรับเพื่อรองรับปลายแขนของคุณแทน หรือข้ามมันออกไปทั้งหมดในส่วนหนึ่งของวัน ข้อศอกของคุณไม่จำเป็นต้องรับการสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง—พวกมันต้องการการเปลี่ยนแปลง
ประการที่สาม และบางทีสำคัญที่สุด: งานเนื้อเยื่ออ่อนเฉพาะเจาะจง การนวดบำรุง โดยเฉพาะความสนใจที่มุ่งเน้นไปที่กล้ามเนื้อที่ข้ามข้อศอก สามารถปลดปล่อยความเครียดระดับต่ำที่เรื้อรังซึ่งงานเดสก์สร้างขึ้น นักบำรุงประสาทที่มีทักษะสามารถเข้าถึงกล้ามเนื้อปลายแขนที่ลึก ไตรเซปส์ และความเครียดที่ละเอียดอ่อนรอบข้อต่อเอง—พื้นที่ที่คุณไม่สามารถเข้าถึงได้เพียงลำพัง
การนวดบำรุงปกติช่วยฟื้นฟูการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของข้อศอก ลดการบีบอัดของเส้นประสาท และขัดขวางวัฏจักรการสะสมความเครียดก่อนที่จะนำไปสู่ความเจ็บปวด มันไม่ใช่การรักษา—มันเป็นการบำรุงรักษาข้อต่อที่ได้รับความเดือดร้อนอย่างเงียบๆ ภายใต้น้ำหนักของการทำงานสมัยใหม่
ข้อศอกของคุณได้รับความอดทน แต่ความอดทนมีขีดจำกัด ฟังพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเรียกร้องความสนใจของคุณแบบเต็มตัว
แชร์ข่าวนี้